لیلا ناصری --------------------------------------------------- متولد 9 آذر جشن باستانی آذرگان --------------------------------------------------- دنیای من شعر منه --------------------------------------------------- شعری که فریاد قلب خسته و پر درد یه آدمه ------------------------------------------------------ بـاران کـه می بـارد ؛ دلـم بـرایت تنـگ تـر می شـود ؛ راه می افـتم بـدون ِ چـتـر من بـغض می کنـم آسمـان گـریـه... ------------------------------------------------------ بیزارم از این خوابها که هر شب مرا به آغوش تو می آورند و صبح با اشک از تو جدایم میکنند ------------------------------------------------------ گاهی با دویدن برای رسیدن به کسی، دیگر نفسی برای ماندن در کنار او باقی نخواهد ماند... ------------------------------------------------------ اشتباه من این بود .... هر جا رنجیدم ، لبخند زدم .... فکر کردند درد ندارد ، سنگین تر زدند ضربه ها را ... ------------------------------------------------------ دلم میگیرد از سردی چندش آور دستی که دستت را میفشارد و نگاهی که به توست اما هیچوقت تو را نمی بیند ... ------------------------------------------------------ تنها گرگها نیستند که لباس میش می پوشند گاهی پرستوها هم لباس مرغ عشق برتن می کنند... عاشق که شدی کوچ می کنند ------------------------------------------------------ به دنبال خدا نگرد ...خدا در بیابان های خالی از انسان نیست... خدا در جاده های تنهای بی انتها نیست... به دنبالش نگرد... خدا در نگاه منتظر کسی است که به دنبال خبری از توست ----------------------------------------------------- گاهی پروانه ها هم اشتباه عاشق میشوند ، به جای شمع ، گرد چراغهای بی احساس خیابان می میرند..... ------------------------------------------------------ نفس میکشم تا به جای مرده خاکم نکنند ! اینگونه است حال من ، دیگر چیزی نپرس .... ------------------------------------------------------ خدایا... هیچ تنهایی رو اونقدر تنها نکن که به هر بی‌ لیاقتی بگه.... عشقم